คนเริ่มแก่ ตอน 1643

เผยแพร่เมื่อ 4 มิถุนายน 2562

กรุณาเข้าสู่ระบบเพื่อถูกใจวิดีโอ

กรุณาเข้าสู่ระบบเพื่อบันทึกวิดีโอ

mirror6

ผู้ติดตาม 1 คน

กรุณาเข้าสู่ระบบเพื่อติดตามรายการ

เราเป็นค.ร.ก.ที่ชอบของขบเคี้ยวพวกธัญพืชและผลไม้อบกรอบ อาจหลังอาหารหรือยามที่ฉันเอกาด้วยข้าวต้ม แล้วบ่ายแก่ๆโหยๆก็ซะ 1 ถุงแล้วตามด้วยชาหรือกาแฟก็ต่ออายุไปยันเที่ยงคืนได้เวลาจำวัด…

ปีนี้ของทานเล่นซึ่งรวมทั้งไอศครีมถ้วยแท่งกล่องทั้งหลายที่ไม่ใช่ทำเป็นอุตสาหกรรม รู้สึกจะขายไม่ค่อยได้ สังเกตุจากมีกลิ่นหืนรสเฝื่อน โรงแรมใหญ่ๆและห้างใหญ่ใจกลางกรุงยังเป็น คงเพราะคนจนลงของกินยังขายไม่ค่อยได้ ยิ่งอาหารสดตามตลาดยิ่งแล้วใหญ่ไม่กล้าซี้ซั้วซื้อกินกลัวเป็นอย่างยิ่งว่าจะชุบแช่ฟอร์มาลีน, ผสมยากันบูดหรือผ่านกรรมวิธีต่างๆนาๆที่เรามิอาจรู้ได้เพราะล้วนแล้วว่าเกิดใจไอเดียอันบรรเจิดด้วยไอคิวของพ่อค้าหน้าเลือดผู้ไร้มโนธรรม ยิ่งเห็นตามสมาร์ทโฟนถึงกรรมวิธีต่างๆนาๆแล้วอยากจะกินแต่กล้วยน้ำว้า พับผ่าซิ...

สตรีทฟู๊ดหรืออาหารจานเดียวหรือก๋วยเตี๊ยวก็ร่วมด้วยช่วยกันใส่ผงอะไรก็ม่ายรุเป็นซองๆ ถ้าเอากระดูกไก่กระดูกหมู วัว ควาย หรือถ้าหมาตายข้างถนนป่นจนเป็นแป้งเราจะรู้มั้ยเนี่ย เพื่อนคนนึงเล่าให้ฟังว่ามีเพื่อนเป็นคนรับจ้างถอดกระดูกไก่ ไก่ที่เลาะเอาปีก อก ขา น่องออกแล้วจะต้องผ่านมือประกอบด้วย หัว คอ หนัง ตูด ตีน จะถูกลอกออกจากกระดูก พวกหนังและเศษเนื้อข้างเขียง เอ๊ย ข้างกระดูกจะขูดไปส่งโรงงานทำไส้กรอก ตูดและตีนแยกทอดและถกเอาแต่เอ็นและหนังขายร้านสารพัดยำทำขายสาวกรสจี๊ดอีกด้วย...

เด๋วนี้อารายๆก็ซื้อถูกขายแพงกันท้างน้านเพราะค่าแรงแพง ปีหนึ่งมี 365 วัน หักวันหยุดประจำปีซะ 19 วัน เสาร์อาทิตย์ซะ 104 วัน ลากิจลาป่วยลาคลอดลาบวช ลาพ่อตาตายแม่ยายแท้ง น้องเมียฉีดโบท็อกซ์ บางคนทำงานปีละไม่ถึงครึ่งหรือ 182 วัน ขนาดปีละทำงานแค่ 125 วัน แต่หน้าตาเบิกบานรับเงินเดือนเต็ม มันเป็นวงจรอุบาทว์วนมาเกิดกับตะเอง ผลลัพธ์เบาะๆไม่มีตังค์งัย ยิ่งเด็กจบมหาลัยซึ่งพ่อแม่ให้ไปรร.วันละ 500 บาทมากินเงินเดือนหมื่นกว่าบาท พาลไม่อยากทำงานกินเงินเดือนคนอื่นไปเลย…

ค่าแรงแพงแต่ก็เรียกร้องค่าแรงขั้นต่ำกันอยู่ทุกปี อย่าไปเชื่อคติพจน์สูงสูงของชาวต่างด้าว(อย่าลืมไม้โทซะล่ะ) ผู้มากอบโกยซะรวยอันดับหนึ่งของเมืองไทย แล้วไงตะแกรุ่งโรจน์โชติช่วงอยู่คนเดียว คนอื่นเจ๊งเกือบหมดเพราะแกขายของกินงัย ของกินที่ถ้าหาซื้อของดีมีประโยชน์มาปรุงเองก็ไม่กี่สตังค์ที่ซื้อกินแล้วแพงหูดับตับไหม้เพราะค่าเชฟ ค่าสาวเสริฟ ค่าตกแต่งร้าน ค่าถ้วยชามรามไห หม้อกระทะตะหลิวช้อนส้อมมีด ตะเกียบ แก้วน้ำ โถพริกน้ำส้มน้ำตาลน้ำปลา โอ๊ยจิปาถะไม่นับธุรกิจผูกขาดอื่นๆ...

ถ้าลดละเลิกไอ้ที่มันไม่สะอาด ไอ้ที่มันแพง ไอ้ที่มันหายาก แล้วเสพย์ของประโยชน์สุดประหยัดสุด พวกผัก สวนครัวรั้วกินได้ หรือผักผลไม้ไทยแท้พวกผักบุ้ง กล้วยน้ำว้า อะไรแพงนานๆจึงจะกินสักที ให้เกษตรกรเขาส่งออกหาตังค์เข้าประเทศดีกว่า ยิ่งตอนนี้เป็นประเทศลำดับต้นผลิตอาหารเลี้ยงชาวโลก จงเจริญรอยต่อไป ที่ดินทำประโยชน์จากพืชผักยังมีอีกมากมายเหลือคณานับ ชักเบื่อความเจริญที่มาพร้อมเทคโนโลยีสูงส่งแต่มโนธรรมเสื่อมโทรมซะแล้วซิ...

สุดจาดี

    ยังไม่มีบทความที่เกี่ยวข้อง

    ยังไม่มีวิดีโอที่เกี่ยวข้อง

กด enter ที่แป้นพิมพ์หรือปุ่ม 'ส่ง' เพื่อส่งความคิดเห็น
0 / 120
ความคิดเห็น 0 รายการ

กรุณาเข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

    ยังไม่มีบทความที่เกี่ยวข้อง

    ยังไม่มีวิดีโอที่เกี่ยวข้อง

กรุณาเลือกวิธีเข้าสู่ระบบ